Saturday, January 4, 2014

Salah.

Sayang.
Bila aku sudah bersama dengan kau.
Kuluahkan semua pada kau.
Kuceritakan semua pada kau.
Kau.
Tempat kubercerita.
Tentang perasaan.
Tentang keluarga.
Tentang pelajaran.

Kufikir.
Kau buat benda yang sama.
Hanya pada diriku.
Itu apa yang aku harapkan.
Kerana.
Aku anggap kau.
Teman istimewa.

Satu hari.
Kau beri kata putus.
Untuk meleraikan segalanya.
Tapi.
Dengan cara baik. Hanya pada masa itu.

Sejak itu.
Hubungan aku dengan kawan aku makin rapat.
Aku beritahu apa yang terjadi.
Namun.
Derita yang kuterima.
Pedih. Sakit. Robek. Hancur.

Apa yang aku harapkan. Cuma harapan.
Baru kusedar.
Aku bukan. Teman istimewa. Bagimu.

Mungkin aku yang bersalah.
Aku takpandai nak hiburkan kau.
Aku takpandai nak ceriakan kau.
Aku takpandai nak gembirakan kau.
Mungkin sebab itu.
Kau bosan.

Bosan.
Kau bergembira dengan orang lain.
Walaupun ketika itu.
Aku menunggu kau.
Walaupun ketika itu.
Aku sayang pada kau.
Walaupun ketika itu.
Aku punya perasaan pada kau.
Salah aku.

No comments:

Post a Comment